Strażnicy rzeki to intymna podróż w głąb siebie, będąca efektem ponad trzech miesięcy obcowania z rzeką. W każdym tygodniu wędrowałem wzdłuż jej brzegu i pływałem pontonem, przyglądając się jej blaskom i cieniom.
Kiedy płynę rzeką, czuję jej ruch, mowę jej dźwięku. Jest delikatna i czuła – otula. Pomimo tego cały czas płynie, nie zatrzymuje się, jest w ruchu, tworzy nurt. Dzięki temu oczyszcza i stanowi źródło życia dla istot żyjących w jej zasięgu.
Strażnicy rzeki to drzewa, które od lat tworzą rdzeń tego ekosystemu. Powyginane, pomarszczone korzenie, niczym dłonie starszego człowieka, wskazują, że przez długi czas doświadczał ich los.
Ich obecność to dowód, że stabilność wraz z przepływem stanowi jedność. Ruch nie zawsze oznacza wyścig. Ruch to powolna droga do siebie, by jak drzewo wzrastać ku górze i być schronieniem dla tych, którzy w cieniu naszej miłości mogą dojrzewać.
